خدا فرمود:خودت باید آنها را رها كنی.

از او درخواست كردم فرزند معلولم را شفا دهد.

فرمود: لازم نیست، روحش سالم است؛ جسم هم كه موقت است.

از او خواستم لااقل به من صبر عطا كند.

فرمود: صبر، حاصل سختی و رنج است. عطاكردنی نیست، آموختنی است.

گفتم: مرا خوشبخت كن.

فرمود: نعمت از من خوشبخت شدن از تو.

از او خواستم مرا گرفتار درد و عذاب نكند.

فرمود: رنج از دلبستگی‌های دنیایی جدا و به من نزدیك‌ترت می‌كند.

از او خواستم روحم را رشد دهد.

فرمود: نه تو خودت باید رشد كنی. من فقط شاخ و برگ اضافی‌ات را

هرس می‌كنم تا بارور شوی.

از خدا خواستم كاری كند كه از زندگی لذت كامل ببرم.

فرمود: برای این كار من به تو زندگی داده‌ام.

از خدا خواستم كمكم كند همان‌قدر كه او مرا دوست دارد،

من هم دیگران را دوست بدارم.

خدا فرمود:  بالاخره اصل مطلب دستگیرت شد.